خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیاررشته مجنون به سودامی کشد بی اختیار
۲
آب چون شد دل، غم دوری خیال باطل استمهر شبنم را به بالامی کشد بی اختیار
۳
اختیاری نیست درکوی مغان افتادگیزور می دامان دلها می کشد بی اختیار
۴
برنمی دارد ز روزن مرغ زیرک چشم خوددل به آن خورشید سیما می کشد بی اختیار
صفحهٔ ۱ از ۳