خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلعذار من برون از پرده بوی خود میاربیقراران رابجان از آرزوی خود میار
۲
نیست ممکن چون رسیدن درتوای جان جهانعالم آسوده رادرجستجوی خود میار
۳
نیست چون پروای دلجویی ترااز سرکشیاز کمند جذبه دلها رابه سوی خود میار
۴
دردسر خواهی کشیدن از هجوم بلبلاناز لباس غنچه بیرون رنگ وبوی خود میار
صفحهٔ ۱ از ۳