خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بر روی تو از آینه گل صافترفتنه روی زمین زلف تو را در زیر سر
۲
هر که از بت روی گردان شد نبیند روی حقهر که از زنار برگردد نمی بندد کمر
۳
آتش سوزنده رانتوان به چوب اندام دادچوب گل دیوانگان رامی کند دیوانه تر
۴
دوربینان از خزان تنگدستی فراغندمرغ زیرک در بهاران می کشد سرزیرپر
صفحهٔ ۱ از ۳