خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن از چشم نظربازان شود شاداب ترچهره گل راکند شبنم به آب وتاب تر
۲
بر چراغ صبح می لرزد دل پروانه بیشحسن دل را کرد در دوران خط بیتاب تر
۳
هر قدر در موج سنبل چشمه طوفان می کندنیست از چشم تر عاشق پریشان خواب تر
۴
گرچه بود از زلف او حال پریشانی مراشد رگ جانم ازان موی کمر پرتاب تر
صفحهٔ ۱ از ۴