خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه وحشت می کند ز آمیزش ما بیشتردردل سودایی مامی کند جا بیشتر
۲
توسن سرکش چو میدان یافت طوفان می کندشورش مجنون شد ازدامان صحرا بیشتر
۳
آنچنان کز برگ ،بوی گل سبک پرواز شدرازمارا پرده پوشی کرد رسوابیشتر
۴
می شود سیل ضعیف از بند بی زنهارترازخموشی راز من شد آشکارا بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۲