خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناقص از کامل برد لذت ز دنیا بیشتردیده احول کند عیش دو بالا بیشتر
۲
زشت راآیینه تاریک باشد پرده پوشمی رسد آزاربد گوهربه بینا بیشتر
۳
گوشه گیران را مسلم کی گذارد روزگار؟از گرانان می کشد آزار،عنقا بیشتر
۴
هیچ باغ دلگشا چون جبهه واکرده نیستمی کشد صاحبدلان را دل به صحرا بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۳