خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خار و خس را چرخ گل برسرفشاند بیشترخاردرراه عزیزان می دماند بیشتر
۲
می دهد مهلت بدان را خاک بیش از نیکواندر سفال تشنه، درد از صاف ماند بیشتر
۳
غوطه در خون می زند مهراز شفق هر صبح وشامسرکشان راآسمان درخون نشاند بیشتر
۴
نور بینش هست اگر دردیده گردون، چرادرزمین شور تخم خود فشاند بیشتر؟
صفحهٔ ۱ از ۳