خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتربرگ عیش از نوبهاران می فزاید بیشتر
۲
مستی چشمش یکی صدگشت دردوران خطدربهاران آب ازسر چشمه زاید بیشتر
۳
درلباس لطف، دل را قهر افزون می گزدتلخی بادام در شکر نماید بیشتر
۴
لب گشودن رخنه در ناموس همت کردن استازکریمان بی طلب حاجت برآیدبیشتر
صفحهٔ ۱ از ۳