خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شورش دیوانه گردد از بیابان بیشترمی شود وحشت فزون چون گشت میدان بیشتر
۲
نیست ممکن دل شود ساکن زدست رعشه داروحشت مجنون شد از وحشی غزالان بیشتر
۳
شوخ چشمی دربساط صنع عین غفلت استهرکه بیناتر درین هنگامه حیران بیشتر
۴
خشک سازد ریشه نخل هوس رانان خشکآرزو گرددز نعمتهای الوان بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۳