خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل بود مایل به خط عنبرافشان بیشترهست در ابر سیاه امید باران بیشتر
۲
خط برون می آورد شیرین لبان را ازحجابمی شود در پرده شب غنچه خندان بیشتر
۳
خار خار دلبری از خط فزون شد حسن راحرص گل در جمع زر گردد زدامان بیشتر
۴
ناز خوبان می شود در روزگار خط زیادخواب می گردد گران ازبوی ریحان بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۳