خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خامشی سازد من بیتاب را دیوانه ترمی کند بند گران سیلاب را دیوانه تر
۲
بیش شد از بستن لب بیقراریهای دلبخیه سازدزخم پرخوناب رادیوانه تر
۳
در فلاخن می شود بال وپر پرواز،سنگصبر می سازد دل بیتاب را دیوانه تر
۴
اشک را در سینه روشندلان آرام نیستمی کند آیینه این سیماب را دیوانه تر
صفحهٔ ۱ از ۳