خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می برد دل حسن او هردم به نیرنگ دگرمی تراود هر نفس زین پرده آهنگ دگر
۲
اختلافی نیست در شست و کمان وتیر، لیکمی کند پرواز هر تیر از کمان رنگ دگر
۳
گرچه غیر ازیک نوا در پرده خورشید نیستمی شود هر ذره دست افشان به آهنگ دگر
۴
وحشت ما از جهان موقوف دست افشاندنی استمی کندآواره این دیوانه را سنگ دگر
صفحهٔ ۱ از ۳