خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ز رویت هر نگاهی را گلستان دگردر دل هر ذره ای خورشید تابان دگر
۲
وای بر من کز غرور حسن هر چین می شودگوشه ابروی او را طاق نسیان دگر
۳
بیقراری هرکه را پیچد بهم چون گردبادمی کند هر لحظه جولان در بیابان دگر
۴
لامکانی شو که تبدیل مکان آب و گلنقل کردن باشد از زندان به زندان دگر
صفحهٔ ۱ از ۳