خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوسه را کنج دهان یار دارد گوشه گیرگوشه های دلنشین بسیاردارد گوشه گیر
۲
سربه صحرا دادحشر آسودگان خاک راهمچنان ماراخیال یار داردگوشه گیر
۳
نیست ازعزلت غرض زهاد را جز صید خلقعنکبوتان را مگس در غار دارد گوشه گیر
۴
سخت می گیرد فلک برمردم روشن گهرلعل را خورشید درکهسارداردگوشه گیر
صفحهٔ ۱ از ۳