خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز آن لبهای میگون نیست دل را چاره دیگرنمی چسبد کباب من به آتشپاره دیگر
۲
به تسلیم از محیط بیکران جان می توان بردنبجز بیچارگی عاشق ندارد چاره دیگر
۳
به یک دیدن سرآمد عمر من چون چشم قربانیخوشا چشمی که دارد فرصت نظاره دیگر
۴
اگر از اهل قرآن نیستی باری خمش منشینکه دندان بهر ذکر حق بود سی پاره دیگر
صفحهٔ ۱ از ۳