خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد دستانه مکن خرج نفس رازنهارکه برآردنفسی رازجگر صبح دوبار
۲
به صدف بازنگردد گوهرازدامن بحرمهر ازاین حقه گوهر به تأمل بردار
۳
دل اگر تیره نخواهی بسخن لب مگشاکه ازاین رخنه درآیدبه دل صاف غبار
۴
می کشد مهرخموشی زجگرزهرسخنزخم این مارشود به ،به همین مهره مار
صفحهٔ ۱ از ۴