خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر دل تازه خیالان مخور از زخم زباناز ره نوسفران خار به مژگان بردار
۲
چشمه خون ز دل سنگ گشودن سهل استنامه درد مرا مهر ز عنوان بردار
۳
شاهی و عمر ابد هر دو به یک کس ندهندای سکندر طمع از چشمه حیوان بردار
۴
از شکرخنده ات ای صبح، حلاوت رفته استنسخه ای تازه ازان چاک گریبان بردار
صفحهٔ ۱ از ۳