خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کار دنیا کن و اندیشه عقبی مگذارتابه عقبی نرسی دامن دنیا مگذار
۲
خود حسابی خط پاکی است ز دیوان حسابآنچه امروز توان کرد به فردا مگذار
۳
سر در این بادیه چون ریگ روان ریخته استبی تائمل به بیابان جنون پا مگذار
۴
می کنی گوشه نشینان جهان را بدناماثر از نام در این نشأه چو عنقا مگذار
صفحهٔ ۱ از ۴