خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نفس هرزه مرس رابه کشیدن مگذارسرکش افتاد چو توسن به دویدن مگذار
۲
چون نگه درنظروحشی آهو چشمانرام مردم شو و از دست رمیدن مگذار
۳
ماه کنعان نه عزیزی است که از دست دهنددامن صحبتش از دست بریدن مگذار
۴
وعده توبه ز اهمال به پیری مفکنپنبه درگوش به انداز شنیدن مگذار
صفحهٔ ۱ از ۴