خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این نه هاله است نمایان شده از دور قمرپیش رخسار منیر تو مه افکنده سپر
۲
دل به مضمون خط پشت لب او نرسیدآه کاین حاشیه از متن بود مشکلتر
۳
بهر صید دل عشاق، که چشمش مرسادگشت هر حلقه ای از خط تو گلدام دگر
۴
بود چون زلف پریشان دل صدپاره منگشت شیرازه اوراق دل آن موی کمر
صفحهٔ ۱ از ۲