خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برفروز از می و زنگ از دل آگاه ببربر فلک جرعه بیفشان کلف از ماه ببر
۲
ثمری نیست دل خام که بر شاخ رسدچند روزیش به آتشکده آه ببر
۳
فیض، پروانه هر شمع تنک پرتو نیستاز دل زنده چراغی به سر راه ببر
۴
رزق لب تشنه ارباب توکل باشدبگذر از دلو ورسن، یوسف ازین چاه ببر
صفحهٔ ۱ از ۲