خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دهان تو و گفتار ز هم شیرین ترلب لعل تو و رخسار ز هم رنگین تر
۲
درمیان لب لعل و سخنت حیرانمکه ازین هردو کدام است زهم رنگین تر
۳
گرچه در شرم و حیا چهره مریم مثل استهست رخسار تو صد پرده ازو شرمین تر
۴
قاف هر چند گرانسنگ و گران تمکین استکوه تمکین تو صد پله بود سنگین تر
صفحهٔ ۱ از ۳