خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به زندگی دل آزاده را ز تن بردارسبک چو باد صبا شو، ره چمن بردار
۲
به گرگ باید اگر داد چون مه کنعانمکن مضایقه و دل ز پیرهن بردار
۳
ز جان کهنه محال است تازه گردد دلبکوش و جان نو از باده کهن بردار
۴
بهار چون ز لطافت به چشم درنایدتمتعی ز گل و سرو و یاسمن بردار
صفحهٔ ۱ از ۲