خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بامداد دلم می‌پرد به سوداییچو وام دار مرا می‌کند تقاضایی
۲
عجب به خواب چه دیده‌ست دوش این دل منکه هست در سرم امروز شور و صفرایی
۳
ولی دلم چه کند چون موکلان قضاهمی‌رسند پیاپی به دل ز بالایی
۴
پرست خانه دل از موکل عجمیکه نیست یک سر سوزن بهانه را جایی
صفحهٔ ۱ از ۳