خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل رمیده به امید این جهان مگذاربه شاخ بی ثمر بیدآشیان مگذار
۲
بهشت ،تشنه دیدارخودحسابان استحساب خود زکسالت به دیگران مگذار
۳
ترابه چاه خطاسرنگون نیندازددلیرتوسن گفتارراعنان مگذار
۴
اگر به دست ولب خویش دوستی داریبه هرچه می رود ازدست،دل برآن مگذار
صفحهٔ ۱ از ۳