خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ربوده خواب مرا حسن بی مثال دگرگران چو خواب به چشمم بودخیال دگر
۲
زخشم وناز فزون می شود محبت منکه هر جلال بود عشق را جمال دگر
۳
گذشتن از سیر تقصیرمن به روی گشادبه انفعال من افزود انفعال دگر
۴
زضعف قوت نقل مکان نمانده مراچگونه نقل زحالی کنم به حال دگر
صفحهٔ ۱ از ۳