خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیکان یار را به دل و جان نگاه دارتاممکن است عزت مهمان نگاه دار
۲
عینک به چشم هر که نهد شیشه دل شودای شوخ چشم،عزت پیران نگاه دار
۳
رم می کند غزال من از نوشخند گلای غنچه دست خود ز گریبان نگاه دار
۴
در هر گذر سبیل مکن آبروی خویشای خضر پاس چشمه حیوان نگاه دار
صفحهٔ ۱ از ۲