خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیرون میا ز گوشه میخانه در بهارلب بر مدار از لب پیمانه دربهار
۲
بی موج سبزه نشأه می گل نمی کندزندان می پرست بود خانه در بهار
۳
تا گل شکفت شمع دگر سربرون نکردداغم ز تیره بختی پروانه دربهار
۴
بی اختیار، چشم ترا هوش می بردمحتاج نیست خواب به افسانه در بهار
صفحهٔ ۱ از ۲