خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فرست باده جان را به رسم دلداریبدان نشان که مرا بی‌نشان همی‌داری
۲
بدان نشان که همه شب چو ماه می‌تابیدرون روزن دل‌ها برای بیداری
۳
بدان نشان که دمم داده‌ای از می که خویشتهی و پر کنمت دم به دم قدح واری
۴
بگرد جمع مرا چون قدح چه گردانیچو باده را به گرو برده‌ای نمی‌آری
صفحهٔ ۱ از ۲