خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سعی، کار عشق شود خام بیشترپیچد به مرغ بال فشان دام بیشتر
۲
از خط فزود شوخی آن چشم پر خماردرنوبهار دور کند جام بیشتر
۳
تا بر محک زدم می شیرین و تلخ رادارم ز بوسه رغبت دشنام بیشتر
۴
از سنگها عقیق به همواریی که داشتتحصیل نام کرد درایام بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۳