خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زلف سرکش تو ز بالا کشیده‌ترمژگان و چشم شوخ تو از هم رمیده‌تر
۲
از من مپوش چهره که فردوس تازه رویشبنم نداشته است ز من پاک دیده‌تر
۳
حیرانی جمال تو شد انجمن‌فروزسیماب را ز آینه کرد آرمیده‌تر
۴
عاشق چگونه در نظر آرد ترا، که هستسر تا به پای حسن تو از هم رمیده‌تر
صفحهٔ ۱ از ۳