خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد ناله ام به دور خطش عاشقانه تربلبل به نوبهار شود خوش ترانه تر
۲
دلسوزتر شد از خط شبرنگ عارضشآتش ز قرب خار شود پرزبانه تر
۳
باشد مقام عشق به قدر عروج حسنقمری ز بلبل است بلند آشیانه تر
۴
از تشنگی چو گوهر تبخال می شودکشت من ستم زده سیراب دانه تر
صفحهٔ ۱ از ۴