خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نخل خزان رسیده ما را فشانده گیربرگ ز دست رفته ما را ستانده گیر
۲
تعجیل در گرفتن دل اینقدر چرا؟آهوی زخم خورده ما را دوانده گیر
۳
زان پیشتر که خرج نسیم خزان شوداین خرده ای که هست چو گل برفشانده گیر
۴
چون عاقبت گذاشتی و گذشتنی استخود رابه منتهای مطالب رسانده گیر
صفحهٔ ۱ از ۴