خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز گوشهٔ قناعت ازین خاکدان مگیرغیر از کنار هیچ ز اهل جهان مگیر
۲
حرف از صفای سینه مگو پیش زاهدانآیینه پیش طلعت این زنگیان مگیر
۳
از پیچ و تاب راه به منزل رسیده استبر یک زمین قرار چو سنگ نشان مگیر
۴
جز سرو پایدار درین بوستانسرابر هیچ شاخسار دگر آشیان مگیر
صفحهٔ ۱ از ۳