خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هیچ آفریده به دل گرد کین مگیردر زندگی قرار به زیر زمین مگیر
۲
نتوان به علم رسمی از آتش نجات بافتدر پیش روی خود سپر کاغذین مگیر
۳
سیلاب را ملاحظه از کوچه بند نیستزنهار پیش دیدهٔ من آستین مگیر
۴
شمع از گداز یافت به افسردگی نجاتراه سلوک بی نفس آتشین مگیر
صفحهٔ ۱ از ۲