خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچند جهانسوز بود جلوه دلداراین شعله دو بالاشود از جامه گلنار
۲
درجامه گلگون، کمر نازک آن شوخاز لعل بود همچو رگ لعل نمودار
۳
چون آب که از پرده یاقوت نمایدپیداست تن نازکش از جامه گلنار
۴
درجامه آل آن رخسار عرقناکدر عرصه گلزار بود ساغر سرشار
صفحهٔ ۱ از ۳