خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مطربا مهر از دهان برداربند خاموشی از زبان بردار
۲
راه صحرای لامکان سر کنپی آن یار بی نشان بردار
۳
کشتی جسم را بهم بشکنتخته از پیش این دکان بردار
۴
می رود بی دلیل سیل به بحرشوق را دست از عنان بردار
صفحهٔ ۱ از ۳