خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرو ز گوشه عزلت به هیچ منظر دیگرمجو بغیر در دل گشایش از در دیگر
۲
بجز سفال پر از خون دل که نیست خمارشمسازتر لب خود راز هیچ ساغر دیگر
۳
بغیر در گه یزدان که چوب منع نداردمشو به قامت خم گشته حلقه در دیگر
۴
بجز ستاره اشکی کزاوست روشنی دلنظر سیاه مگردان به نور اختر دیگر
صفحهٔ ۱ از ۳