خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی شود کشت امید از دیده نمناک سبز؟تاک را هرگز نسازد آب چشم تاک سبز
۲
خط مشکین سرزد از خالش به اندک فرصتیتخم قابل زود گردد در زمین پاگ سبز
۳
از دل خوش مشرب ما دست آفت کوته استدر دل آتش شود این دانه بیباک سبز
۴
کشت ما بی حاصلان رفته است از یاد بهارزنگ سازد دانه ما را مگر درخاک سبز
صفحهٔ ۱ از ۴