خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسنش از خط عالمی زیرو زبر دارد هنوزسینه چاکان چون قلم درهرگذر داردهنوز
۲
گرچه شددر ابرخط خورشید رخسارش نهانتیغها چون برق در زیرسپر دارد هنوز
۳
کم نشد ازخاکمال خط غرور حسن اومنت روی زمین برهرنظر داردهنوز
۴
جلوه مستانه اش سیلاب صبر وطاقت استکوه رابی سنگ از تاب کمر دارد هنوز
صفحهٔ ۱ از ۳