خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل مکدر ز غم یار نگردد هرگزاز پری شیشه گرانبار نگردد هرگز
۲
به پریشان نفسان راه سخن گر ندهدقسمت آینه زنگار نگردد هرگز
۳
تشنه حسن بود دیده حیرت زدگانسیر آیینه ز دیدار نگردد هرگز
۴
چه کند دل، نکند شکوه ازین سنگدلان ؟سیل خاموش به کهسار نگردد هرگز
صفحهٔ ۱ از ۳