خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محو رخسار تو دلگیر نگردد هرگزچشم و دل آینه را سیر نگردد هرگز
۲
پرده صبح امیدست شب نومیدیتا غذا خون نشود شیر نگردد هرگز
۳
نیست دلگیر ز سرگشتگی خود عاشقآسمان از حرکات سیر نگردد هرگز
۴
زاهد خشک کجا، گریه مستانه کجاآب در دیده تصویر نگردد هرگز
صفحهٔ ۱ از ۳