خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ما روشن از افلاک نگردد هرگزتیغ از دامن تر پاک نگردد هرگز
۲
صافی و تیرگی آب ز سرچشمه بودبی دلی پاک، سخن پاک نگردد هرگز
۳
چشمه روشن خورشید اگر خشک شودآب در دیده افلاک نگردد هرگز
۴
صرف پاکی مکن اوقات که سیلاب بهارتا به دریانرسد پاک نگردد هرگز
صفحهٔ ۱ از ۳