خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درآ به زمزمه ای مطرب غزال پردازکه تازیانهٔ شوق است شعلهٔ آواز
۲
مگر به روشنیِ این چراغِ ربانیبه پیشگاه حقیقت رِسَم ز راهِ مجاز
۳
برآر از جگرِ گرم نالهٔ گرمیکه شیشهٔ خانهٔ دلها ازان رود به گداز
۴
مگر به بدرقهٔ این بُراقِ گردون‌سِیررِسَم به منزل ازین راه پرنشیب و فراز
صفحهٔ ۱ از ۵