خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر که را کنم از اهلِ درد محرمِ راز؟که رنگِ من به زبانِ شکسته شد غَمّاز
۲
مباش ایمن ازان چشمهای شرم‌آلودکه چشم‌دوخته گیرد شکارِ خود این باز
۳
چو دید طاقِ دو ابروی یار، برگردیدکسی که گفت روا در دو قبله نیست نماز
۴
ازان ز حلقه بگوشانِ خطِ مشکینمکه کرد حسن ترا خطِ نیازمندِ نیاز
صفحهٔ ۱ از ۳