خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نخست دفتر هوش و خرد درآب اندازدگر نگاه به آن چشم نیمخواب انداز
۲
چراغ رنگ به یک جلوه می شود خاموشمحبت گل این باغ بر گلاب انداز
۳
مرید شبنم تردست شو درین گلزارسربریده به دامان آفتاب انداز
۴
نقاب دولت بیدار، خواب سنگین استبه زور گریه به یک جانب این نقاب انداز
صفحهٔ ۱ از ۲