خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو آفتاب به هر ذره ای نگاه اندازچو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز
۲
بلند و پست جهان در قفای یکدگرستاگر به ماه برآیی نظربه چاه انداز
۳
مریز حاصل خود رابه بحر چون سیلابچو ابر گوهر خود رابه خاک راه انداز
۴
مکن چو شمع به یک خانه عمر خود را صرفچو آفتاب به هر روزنی نگاه انداز
صفحهٔ ۱ از ۳