خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به یادِ سنبل آن زلفِ با صبا می‌سازبه بوی مشکِ سبکروح باختا می‌ساز
۲
به بوی پیرهنِ غنچه با صبا می سازز آشنا به سخنهای آشنا می‌ساز
۳
مگر به منزلِ مقصود راه توانی بردز دستگیری افتادگان عصا می‌ساز
۴
مشو چو دانهٔ گندم به پاکی از خود امنشدی چو پاک زغش، برگِ آسیا می‌ساز
صفحهٔ ۱ از ۴