خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خط چو یار رخِ آل را کند سرسبزامید مزرع آمال را کند سرسبز
۲
بهارِ حسنِ تو افتاده آنقدر تردستکه تخمِ سوخته خال را کند سرسبز
۳
کسی به وصل شکر می‌رسد که چون طوطیز اشکِ تلخ پروبال را کند سرسبز
۴
کند امیدِ من آن روزِ صورتی پیداکه آبِ آینه تمثال را کند سرسبز
صفحهٔ ۱ از ۲