خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در کاهش است از سخن خود سخن طرازدر سمین به رشته بود بوته گدار
۲
درکم زدن زیادتی آنها که دیده اندچون شمع می کنند زبان در دهان گاز
۳
زیباست این کمند باری شکار خلقزاهد مکن دراز برای خدا نماز
۴
جز مهر خامشی که کند عمر رافزوننشنیده ام شود ز گره رشته ای دراز
صفحهٔ ۱ از ۲